Podwajacz częstotliwości

Podwajacz częstotliwości

Na układ podwajacza częstotliwości można spojrzeć z różnych punktów widzenia. Z sygnałów wejściowych wejściowych większych niż 1V, tranzystory T2 i T3 pracują jako pełnozakresowy prostownik. Oznacza to, że częstotliwość podstawowa sygnału wejściowego jest automatycznie dwukrotnie większa. Dla sygnałów wejściowych mniejszych od 1V, dwa sygnały będące w przeciwfazie wytwarzane prze tranzystor T1 z sygnału wejściowego są doprowadzane do emiterów tranzystorów T2 i T3, które są sumowane. Oznacza to, że częstotliwość podstawowa praktycznie znika, tak, że z powodu nieliniowości, pozostają tylko częstotliwości harmoniczne: pierwsza harmoniczna wówczas staje się nową częstotliwością podstawową sygnału wyjściowego.

To z kolei oczywiście oznacza, że siła sygnału znacznie się zmniejsza: z wejściowego poziomu 25mV pozostaje tylko 6mV.

Zakładając, że sygnał wejściowy jest sinusoidalny, tłumienie podstawowej częstotliwości jest optymalizowana przez rezystor nastawny P1. Punkt pracy T3 powinien być ustawiony przez rezystor nastawny P2 tak blisko jak to tylko jest możliwe, aby sygnał wyjściowy miał kształt sinusoidalny. W prototypowym układzie sygnał wyjściowy miał zniekształcenia 5.5% przy częstotliwości sygnału wejściowego 1kHz.

Zakres częstotliwości wejściowej wynosi od 80Hz do ponad 100kHz.

Każda tendencja do wzbudzania się tranzystorów T2 lub T3 może być tłumiona przez przylutowanie kondensatora ceramiczny o małej pojemności (około 56pF) pomiędzy bazą a kolektorem tych tranzystorów.

Układ pobiera prąd o wartości około 4mA.

Schemat do powyższego opisu znajduje się w poniższym pliku:

plik.pdf

Źródło: Elektor

Komentarze z Facebooka

Komentarze obecnie - OFF.