Układ elektroniczny kreujący złudzenie optyczne – magiczny kolor

46_ got
Powszechnie wiadomo, że przy pulsującym świetle monochromatycznym lub białym można zaobserwować różne kolory.

Ten efekt został po raz pierwszy zauważony w 1826 r. przez Benedykta Provosta, mnicha, który widział „niebieskie światło” na swoich palcach, gdy machał rękami w krużgankach.
Klasycznym sposobem wykazania tego efektu jest Tarcza Benhama – obracający się dysk z czarno-białymi pierścieniami sektorowymi, które w sposób przerywany stymulują regiony siatkówki podczas obracania.
Eksperyment można jednak replikować elektronicznie za pomocą pulsującej diody LED.
Spełniają one warunki eksperymentu, a mianowicie światło monochromatyczne, wysoki kontrast i precyzyjną częstotliwość.
W układzie na rys. 1 dioda LED pulsuje i z równym stosunkiem znak-przestrzeń, przy użyciu niemal dowolnej monochromatycznej diody LED o umiarkowanej intensywności.
Wymagana jest szybkość migania tuż poniżej częstotliwości fuzji optycznej (to znaczy, gdy migotanie staje się zauważalne).
Następnie skupić należy wzrok na diodzie LED, D1.
Czerwona dioda LED wyraźnie zmieni kolor na żółty, a żółta dioda LED zmieni kolor na zielony.
Różne inne efekty będą obserwowane wraz ze zmianą częstotliwości migotania.
Te „subiektywne kolory” były kiedyś podstawą eksperymentalnej telewizji kolorowej, wykorzystującej czarno-biały kineskop.
Eksperymenty do pewnego stopnia zakończyły się sukcesem, ale nasycenie kolorów nie było wystarczająco wysokie, podobnie jak subiektywne doświadczenie poszczególnych osób nie było wystarczająco bliskie, aby pomysł był komercyjnie wykonalny.
Autor: Thomas Scarborough

Komentarze z Facebooka

Komentarze obecnie - OFF.